Live in Munich 2019

Sestetto Internazionale

CD
Feb 2020

Six sounds, six perspectives, six personalities. 
The “Sestetto Internazionale” is unique in different ways. You won’t find this line up a second time: two sopranosaxophones, violine, piano, turntables and quartertone accordeon. Three high melody instruments and three instruments which act rhythmically and harmonically and melodically. But those cathegories don’t exist here. The only thing that counts is listening. These six worldclass improvisors like to create and expend sound scapes. It’s not about one great solo, it’s only about the collective. 
The sound creature of “Sestetto Internazionale” is a wild one, edged, with pleasure, full of life.

Tracklist

01. QUASARS 1 (36:48) - Sestetto Internazionale 
02. NOTTURNO (07:26) - Alison Blunt/Gianni Mimmo 
03. ANAK 1 (09:12) - Achim Kaufmann/Ignaz Schick 
04. NO NIIN (06:27) - Veli Kujala/Harri Sjöström 
05. QUASARS 2 (14:12) - Sestetto Internazionale 
06. PIKKU PALA (05:42) - Sestetto Internazionale

Credits

Alison Blunt - violin (© PRS) 
Achim Kaufmann - piano (© GEMA) 
Veli Kujala - quarter tone accordion (© Teosto) 
Gianni Mimmo - soprano saxophone 
Ignaz Schick Ignaz Schick - turntables, sampler (© GEMA) 
Harri Sjöström - soprano & sopranino saxophones (© GEMA)

Recorded: Offene Ohren - Friday, 18 January 2019, “MUG” - Munich Underground at Einstein Kultur 18th January 2019 in Munich by: 
Recorded by Bayerischer Rundfunk for BR-KLASSIK 
Sound engineer: Frank Sattler 
Sound technicians: Marc Hoffmann, Klaus Mau 
Production assistance: Rita Mbeba 
Live Producer: Ulrich Habersetzer 
Radio Producer: Beate Sampson 
Mix: Frank Sattler, Ignaz Schick 
Mastering: Grzegorz Piwkowski (Hi-End Studio, Warsaw, Poland) 

Thanks to: Hannes Schneider and Offene Ohren Staff 

Text: about the group: Martin Burger (Jazzpodium 3/19, Translation Angelika Michitsch) 
Liner note by Ulrich Habersetzter (BR), Martin Burger (Jazzpodium 3/19, Translation Angelika Michitsch) 
Cover Photo by Ulrike Eichner 
Cover design: Małgorzata Lipińska 
Executive Producer: Maciej Karłowski

JazzWord
Ken Waxman

Object lessons in micro and macro modifications from the duo of British-based violinist Alison Blunt and Italian soprano saxophonist Gianni Mimmo has the two improvising alone and as part of a mixed sextet. Each glimpse is representative.

Recorded in concert Live in Munich 2019 finds the established duo embedded within Sestetto Internazionale, alongside Finns, soprano/sopranino saxophonist Harri Sjöström and accordionist Veli Kujala plus Germans, pianist Achim Kaufmann and Ignaz Schick playing turntables and sampler, all of whom have extensive experience in Free Jazz and the Free Music. Curiously each CD begins with an extended track, which is also the longest on the disc. 

Sestetto Internazionale’s “Quasars #1” for instance is nearly 37 minutes in length. But playing it the six players quickly dispense with any sonic queasiness suggested by the unusual instrumental line up, craftily working out a musical détente. With processional piano dynamics advancing the narrative, the first third of the piece has dual saxophone trills and Blunt’s string pumps thickening the exposition while Kujala’s dry tremolo heaves decorate the unfolding line, Schick’s vinyl-sourced sampler echoes, shrills and shudders either strengthen or disrupt the interface – sometimes both at the same time. When the first section of layered polyphony arrives, the scrapping and clipping from Kaufmann’s keyboard suddenly turns to individualistic exploratory patterns. Distinctively this sequence reveals singular motifs among the layered narrative with Blunt’s smooth or sawing strings related to 19th Century impressionistic and folkloric traditions; Sjöström forthright saxophone trills reaching towards 20th Century mainstream Jazz; and Schick’s machines’ crackles, curves and drones hooked into the 21st Century. These contradictions are resolved in the final section when the multiphonic theme opens up to encompass loud rustles and whooshes from the accordion almost replicating rumbling vibrations from the turntables, backwards running piano keyboard clips and violin string sweeps melding. Meanwhile the saxophonists’ offer differing interpretations of the theme, as one constantly trills and peeps and the other slap tongues and reed sucks. Before “Pikku Pala”, the encore which is mostly group expression with reed smears, sampler yelps and piano plinks concludes the set, the penultimate “Quasars #1” confirms the six-part polyphony. Here pinched smears from dueling saxophones, high-pitched pulsations from the violin and accordion waver into pinched connection atop a continuo from rolling piano splashes.

The sextet disc is also notable for the jumping symmetry expressed on “Notturno” by Blunt’s sympathetic string scrubs and Mimmo airy reed trills presaging a calming connection.

Point of Departure
Bill Shoemaker

Mimmo and Blunt comprises one third of Sestetto Internazionale, an occasional ensemble previously documented on Aural Vertigo (2015; Amirani), a disc of concert performances recorded in Finland, home base for another third of the group – soprano saxophonist Harri Sjöström and quarter-tone accordionist Veli Kujala. Rounded out by two exponents of Berlin’s vibrant improvised music community – pianist Achim Kaufmann and turntablist/sampler Ignaz Schick – the sextet has vast sonic resources, which they bring to bear on Live in Munich. It is useful to listen first to the three duets that make up the album’s mid-section, the swirl of Mimmo and Blunt’s contrasting with the push-pull of Sjöström and Kujala’s and Kaufmann and Schick’s. When these pairings mingle on three sextet pieces, the variants multiply, a necessary utility if an improvisation is to last more than a half-hour, which is the case with the opener, “Quasar #1.”This recording is a timely reminder of the vividness improvised music can bring to an otherwise gray day.

Percorsi Musicali
Ettore Garzia

Nel Sestetto Internazionale (Sjostrom, Blunt, Kaufmann, Mimmo, Kujala, Schick) c'è una straordinaria capacità di adattamento alla relazione immaginativa. Per il nuovo cd Live in Munich 2019, i sei protagonisti dei suoni si riconnettono allo spazio e alla grandezza delle forme, un'immersione simulatoria nei quasars e nel concetto di grandezza, distinto sia nelle sue dimensioni potenti che nella potenza della rappresentazione di una visuale esigua.  Innanzitutto i due quasars, due lunghi pezzi improvvisativi che sembrano instaurare illustrazioni differenti: come sapete questi addensamenti di stelle che emettono frequenze sono prove di un cosmo che parla; nel primo di essi (Quasar #1) i musicisti si impegnano in un'iconografia del corpo celeste, che metta in evidenza luminosità, granulosità, esplosioni concertate, magnetismo: multifonia, toni gravi soprattutto al piano, glissando, estensioni costruite sulla velocità e sul graffio, acquisiscono nelle capacità dei musicisti nuova linfa, veicoli di un veloce attraversamento delle novità musicali che hanno accompagnato lo sviluppo dell'uomo in secoli; la fase centrale è misteriosa e acuta ed è propedeutica ad un finale in cui si assiste ad un "flusso" magnifico di suoni. Nel secondo addensamento (Quasar #2), un grande e prolungato multifonico, spettralmente carico più un sottofondo minaccioso acusticamente ricavato, impongono una visione guardinga, forse l'attualità di un messaggio: Kaufmann si inventa dei passi di pianoforte simili a dei tentativi di connessione (intesi come volontà di chiedere relazioni), finché il segnale non si fa esplosivo. Sono due improvvisazioni eccellenti, in cui ogni musicista crea sistema, energia ed informazione spettrale. In mezzo a questi due poli, si inseriscono 3 duetti, quello di Mimmo con Blunt in Notturno, una sorta di innesto di 2 misure musicali (soprano e violino) che vogliono non solo contemplare, ma anche indicare la grandiosità di una forma musicale che può essere rinnovata; poi quello tra Kaufmann e Schick in Anak #1, dove il piano a grappoli e l'elettronica campionata pongono enfasi sulla frammentazione, quasi come ricevere trasmissioni radio difettose nel segnale; e per finire quello tra Sjostrom e Kujala in No Niin, dove una forma fantastica di segmentazione al sax viene accompagnata da una fisarmonica che sbraita e apre acuti canali di comunicazione. Kujala guida anche il finale più breve di Pikku Pala (che tradotto in italiano dovrebbe significare piccolo pezzo), un concentrato caotico di emissioni, lasciato alla libera interpretazione degli artisti.
E' incredibile quanto questi musicisti riescono a comunicare all'ascoltatore: qui c'è una modalità per riepilogare il mondo attraverso la musica, usare la libera improvvisazione come una rivelazione che passa in rassegna gli idiomi di più secoli in una struttura libera: echi decostruiti ma intercettabili di barocco, jazz, dei turntables e della classica contemporanea, fino a reggere un profondo suono primordiale, di cui abbiamo ipotizzato l'esistenza.

In the International Sextet (Sjostrom, Blunt, Kaufmann, Mimmo, Kujala, Schick) there is an extraordinary ability to adapt to the imaginative relationship. For the new CD Live in Munich 2019, the six protagonists of the sounds reconnect to the space and the greatness of the forms, a simulative immersion in the quasars and in the concept of greatness, distinguished both in its powerful dimensions and in the power of the representation of a visual small. First of all, the two quasars, two long improvisational pieces that seem to set up different illustrations: as you know, these densities of stars that emit frequencies are proofs of a speaking cosmos; in the first of them (Quasar # 1) the musicians engage in an iconography of the celestial body, which highlights brightness, graininess, concerted explosions, magnetism: multiphony, serious tones especially on the piano, glissando, extensions built on speed and on scratch, they acquire new lymph in the skills of the musicians, vehicles of a fast crossing of the musical innovations that have accompanied the development of man over the centuries; the central phase is mysterious and acute and is preparatory to a finale in which there is a magnificent "flow" of sounds. In the second thickening (Quasar # 2), a large and prolonged multiphonic, spectrally charged plus an acoustically obtained threatening background, impose a guarded vision, perhaps the relevance of a message: Kaufmann invents piano steps similar to connection attempts (intended as the will to ask for reports), until the signal becomes explosive. They are two excellent improvisations, in which every musician creates system, energy and spectral information.
Between these two poles, 3 duets are inserted, that of Mimmo with Blunt in Notturno, a sort of graft of 2 musical measures (soprano and violin) that want not only to contemplate, but also indicate the grandeur of a musical form that can be renewed; then the one between Kaufmann and Schick in Anak # 1, where the cluster plane and the sampled electronics place emphasis on fragmentation, almost like receiving faulty radio transmissions in the signal; and finally the one between Sjostrom and Kujala in No Niin, where a fantastic form of segmentation on the sax is accompanied by an accordion that screams and opens acute channels of communication. Kujala also leads the shorter ending of Pikku Pala (which translated into Italian should mean a small piece), a chaotic concentrate of emissions, left to the free interpretation of the artists. It is incredible how much these musicians manage to communicate to the listener: here is a way to summarize the world through music, use free improvisation as a revelation that reviews the idioms of several centuries in a free structure: deconstructed echoes but interceptable of baroque, jazz, turntables and contemporary classic, up to holding a deep primordial sound, of which we hypothesized the existence.

Onyx Improv and Sound
Jean-Michel Van Schouwburg

Curieux ensemble par son instrumentation peu conventionnelle : la violoniste Alison Blunt, le pianiste Achim Kaufmann, l’accordéoniste Veli Kujala, deux saxophonistes soprano, Gianni Mimmo et Harri Sjöström (celui-ci aussi en sopranino) et aux platines et sampler, Ignaz Schick. Deux longues improvisations – compositions instantanées en sextet : Quasars #1 (36’48’’) et Quasars #2 (14’12’’). Une plus courte en final : Pikku Pikala (5’42’’) et trois duos pour relâcher la concentration des auditeurs après les 36’ et quelques du premier Quasars : Notturno de Blunt et Mimmo (7’26’’), Anak #1 de Kaufman et Schick (9’12’’) et No Niin de Kulala et Sjöström. À la base de ce Sextet International, la collaboration en duo depuis une dizaine d’année entre les deux saxophonistes, Harri Sjöström et Gianni Mimmo, et le duo de ce dernier avec Alison Blunt, dont le dernier album Busy Butterflies vient de paraître chez Amirani. Ce label dirigé par Mimmo avait publié le remarquable premier album de Sestetto Internazionalethe Helsinki and Turku concerts que je n’avais pas manqué de chroniquer en juin 2017. Dans Quasars # 1,initié par les deux saxophonistes, les fils conducteurs de la démarche individuelle de chacun des six improvisateurs se croisent, s’isolent, s’unissent par faisceaux éphémères, s’écartent lorsque l’un ou l’autre s’arrête de jouer. Des correspondances subtiles se créent ente le violon et le sax soprano ou l’accordéon au quart de ton. Le toucher précis du pianiste intervient en filigrane et réoriente le mouvement global,  les sons électroniques d’Ignaz Schick apparaissent et se meuvent comme des brumes flottant dans le paysage et rejoignent les clusters étirés de l’accordéon de Veli Kujala. Chaque musicien se place tour à tour au centre du champ sonore  et l’ensemble développe des alliages de timbres et de variations de dynamiques étonnants, certains instrumentistes évoluant à des vitesses sensiblement différentes.  C’est une belle expérience d’écoute. Intelligemment après ce long mouvement tout en densités et dérives, les musiciens proposent des duos brefs - vignettes épurées qui situent clairement la personnalité de chacun et le rapport musical qui les unit deux par deux, pour éliminer la tension avant un final relevé. Un album vraiment intéressant. 

Trybuna Muzyki Spontanicznej
Wytrawni fani dobrej muzyki, tudzież stali Czytelnicy tych łamów, nie potrzebują gatunkowych drogowskazów, by radzić sobie z wymagającą porcją dźwięków. Czytając wszakże liner notes do płyty, nad którą właśnie się pochylamy, nie potrafiłem uniknąć pokusy zacytowania zawartego tam stylistycznego idiomu – freestyle contemporary! Trudno doprawdy znaleźć dla muzyki Sekstetu Międzynarodowego, tytułowanego po włosku, szefowanego przez Fińskiego artystę, koncertującego na niemieckiej ziemi, lepszego określenia. 
 
Bez zbędnej zatem zwłoki, przenosimy się do Monachium, na osi czasu lądujemy w połowie stycznia 2019 roku i słuchamy koncertu, który na nośniku kompaktowym trwa 80 minut bez 8 sekund. Posłuchamy trzech odcinków granych przez sekstet oraz trzech duetów, stworzonych przez muzyków tegoż sekstetu. Wydawcą jest Fundacja Słuchaj! Płyta miała swoją premierę kilkanaście dni temu. 
 
 
Koncert otwiera najmniejszy z saksofonów – sopranino – dźwiękami którego do wspólnego muzykowania zaprasza Harri Sjöström. Dość szybko w sukurs przychodzi mu sopran, który dzierży w dłoniach Gianni Mimmo. Panowie prowadzą inicjujący dialog, a do zabawy podłączają się kolejni artyści – szeleszczący na kablach Ignaz Schick, licząca smykiem struny swoich skrzypiec Alison Blount, Achim Kaufmann z bystrą paletą białych i czarnych klawiszy fortepianu, wreszcie Veli Kujala i jego ćwierćtonowy akordeon. Skupiona narracja chamber rozbłyska w pięknej akustycznie przestrzeni sali koncertowej. Odrobina szaleństwa w metodzie improwizacji (muzycy sprawiają wrażenie, że pilnują domniemanego scenariusza, z drugiej strony tryskają swobodą i inwencją twórczą), a także doza innowacyjności w doborze instrumentarium, dają asumpt do stymulowania jakości dźwiękowych przebiegów. Pod koniec 5 minuty recenzent może już ogłosić osiągnięcie pierwszego stadium wytrawnego hałasowania. Muzycy lubią ekspresyjne zachowania, nie mają zamiaru tłumić emocji, a na tym etapie koncertu można mieć dobre skojarzenia z elektroakustycznym ansamblem Evana Parkera, wszakże … zdecydowanie głośniejszym. Piękne skrzypce, zmysłowe saksofony, dosadne piano, wszędobylska (chwilami nazbyt inwazyjna) elektronika, miłośnie usposobiony akordeon – wszystko dzieje się tu kolektywnie, czynione jest z mistrzowską klasą, a nikt z obecnych na scenie nie widzi powodu dla indywidualnych wycieczek na stronę. W 9 minucie odnotowujemy pierwsze tłumienie emocji, od 13-ej zaś narastanie nowej porcji masywnych dźwięków, które już po upływie 90 sekund uroczo grzęzną na klawiaturze fortepianu i w otchłani elektroniki. Kolejne kilka minut delikatnie puszczamy w niepamięć – elektronika daje do wiwatu, a piano i saksofon płyną jazzowym, dość konwencjonalnym nurtem. Następującą potem krótka ekspozycja skrzypiec przywraca pierwotną jakość improwizacji. W 21 minucie śmiało możemy mówić już o niemal elektroakustycznej, post-industrialnej kipieli, czynionej z niemal freejazzową energią. Brawo! Po kolejnym wytłumieniu, faza urywanych, krótkich fraz i dygoczących saksofonów, garść preparacji piana, wreszcie akustyczne cuda na gryfie skrzypiec. Nim muzycy dotrą do finału 36-minutowego seta otwarcia, przeżyć musimy jeszcze jedną inwazję elektroniki, fazę dronowych pasaży dętych i strunowych, a także bystry pomiot rozgrzanego akordeonu. Światło gaśnie na kablach, w oparach symbiotycznego szumu. 
 
Czas na duety! Zaczyna Blunt i Mimmo - skrzypce i sopran, to świetny wybór! Śpiewny chamber, lubiący wzajemne imitacje, który szybko rozpływa się w oceanie swobody i pełnej wolności. Artyści nie szczędzą nam emocji, bardziej zadziornych dźwięków, ale także bezpretensjonalnych chwil piękna absolutnego. Alison cudnie preparuje, Gianni ma gorąca krew w żyłach! Duet drugi – Kaufmann i Schick, piano i turntables & sampler. Czarne klawisze i skwiercząca elektronika (znów odrobinę zbyt masywna). Pod koniec 2 minuty pierwsze spiętrzenie, a po nim popis pianisty, który bez trudu kradnie show elektronice. Na finał muzycy znajdują jednak wspólny język w … oparach czerstwego noise. Duet trzeci, skandynawski, Sjöström i Veli Kujala, saksofon i akordeon. Muzycy stawiają na preparacje i szukanie ciekawych rozwiązań dramaturgicznych. Akordeon potrafi zabrzmieć niczym upalony kontrabas, a saksofon w galopie jeszcze zyskuje na urodzie. Na finał topią się w zmysłowym hałasie!
 
Powracamy do sekstetu, a muzycy zdają się czynić repryzę seta otwarcia. Znów mistrzem introdukcji jest Harri i jego zmysłowy saksofon. Reszta muzyków wchodzi do gry na palcach (elektronika w ciężkich butach) po upływie kilkudziesięciu sekund. Kameralistyka preparowana w rozkwicie – pląsy skrzypiec, struny piana, sample, saksofony z pozoru łagodne, ale jednak bardzo bystre, wszystko to buduję narrację, która w połowie utworu osiąga stan freejazzowej erupcji. Saksofony tną powietrze niczym ołowiane skalpele, a tym ośrodkiem dźwięku, który zarządza odwrót okazuje się, krytykowana przez nas from time to time, elektronika. Utwór kończy kolejny cudowny pasus spod strun Alison Blunt!
 
Wreszcie finał koncertu, zgrabny, kilkuminutowy encore. Na wejściu dwa saksofony i dwa głosy męskie! Potem spięcia na kablach i bystre piano. Swoboda, cierpliwość i skrupulatność budują finał tego niezwykłego koncertu. Saksofon skacze w ogień, by po chwili zgasnąć w poświacie akordeonu. Piano kreśli frazy outside/ inside, kable dygoczą ciszą, a w tle coś brzmi niczym … puzon. Burza oklasków nie rozwiązuje ostatniego dysonansu poznawczego.